Matematik hikaye zamanı: İlk araştırma makalem. Teorik bilgisayar bilimi araştırmama başladığımda, ünlü danışmanım Avi Wigderson bana şöyle dedi: işte bu konuda bir kitap, okuyun ve bana açıklayın. Kitabı baştan sona okudum. 3 kez. Giriş bölümünü anladım. Bundan ötesinde hiçbir şey anlamadım. Dedim ki: "Bu doğal, bu zor şeyler, anlamak için birkaç kez daha okumalısın." (Bugün biliyorum ki kitap basitçe kötüydü. Tamamen anlaşılmaz). Sonra bana yakın zamanda 10 sayfalık bir araştırma makalesi verdi ve "Oku ve bana açıkla" dedi. Bir hafta sonra birlikte oturduk, ona açıkladım. Bir ispattan sonra sordu: Neden aynı sonucu bu başka ortamda uygulayamıyoruz? Ben: Kim dedi ki yapamazsın? İşte bunu nasıl yapabileceğiniz. O: Hmmm, bu çok ilginç! Bununla ilgili bir makale yayımlayalım. Ben: Ne? Neden? Bu önemsiz gözlemi içeren bir e-posta yazalım. O: Hayır! İnan bana, önce makaleyi yazıyoruz, sonra yayımlıyoruz. Sonraki ay boyunca makaleyi yazarken, her birkaç günde bir neden bunu yaptığını, neden sadece bu önemsiz gözlemi onlara söylemediğimi sordum. Sürekli bunun önemsiz olmadığını ve yayımlanmayı hak ettiğini söylüyordu. Neyse ki onu dinledim ve bu kitap en çok atıf alan ve en önemli erken dönem eserlerimden biri oldu. Burada ne oldu? Matematiksel yeniliğin işleyişi şöyledir: Belirli bir konuyu öğrenmek için çok zaman harcıyorsunuz ve bu size çok tanıdık hale geliyor, öyle ki bariz, basit ve doğal geliyor. Sonra kimsenin daha önce fark etmediği yeni şeyleri gözlemlemeye başlıyorsun. Eğer gençseniz (benim o zamanlar olduğum gibi), bunun önemsiz bir gözlem olduğunu düşünebilirsiniz, herkesin yapacağı bir gözlem. Ama durum böyle değil. Sizin için basit ve önemsiz olan şeyler, başkaları için yeni ve ilginç olabilir. Yıllar ileri saralım: ...