Tijdens de pauze hebben we een opmerking ingediend over het voorstel van de OCC over "veiligheid en soliditeit." Ik wil de punten die we hebben gemaakt niet verder uitdiepen (regelgeving om te voorkomen dat deze term een bron van misbruik wordt, is goed), maar ik wil een ander punt maken: er is vaak een Mandela-effect op regelgeving.

De relevantie van het Mandela-effect voor deze opmerking is dat we nieuwsgierig waren naar de oorsprong van het idee dat praktijken "in strijd met algemeen aanvaarde normen van praktijk" deel zouden moeten uitmaken van de definitie van onveilige en ongezonde praktijken. Dit is wat nieuwe ideeën veilig en ongezond maakt.

Dus we gingen terug naar de bron en ontdekten dat dit concept helemaal niet voortkomt uit de FDIC-wet. Het komt zelfs niet uit de wetgevende geschiedenis. Het komt uit de getuigenis van het Huis van de Federal Home Loan Bank Board 30 jaar later!

Lange tijd ging ik ervan uit dat het idee dat alleen praktijken die breed worden aanvaard als verstandig veilig en gezond zijn, voortkwam uit wetgeving of regelgeving. Ik vermoed dat veel anderen zich hetzelfde voelen. Toch is dit een valse overtuiging die voortkomt uit het niet controleren van de historische gegevens. Het Mandela-effect!

Te vaak in beleid gaan we ervan uit dat concepten die gewoon als waar worden aangenomen in regelgeving en wetgeving, zijn gebaseerd op statuten of rechterlijke precedenten, maar er kunnen ook momenten zijn waarop dat onjuist is en ze in de loop der tijd gewoon met die versieringen zijn bedekt, zoals vergulde lelies.

Het is de verantwoordelijkheid van iedereen die betrokken is bij beleid om te proberen zich te houden aan de tekst en de hedendaagse wetgevende geschiedenis van wetten als het gaat om de interpretatie van wat wettelijk vereist is, en niet om onterecht commentaar te beschouwen als zijnde met de kracht van de wet.