Myślę, że to jest błędne. W tamtym czasie wydawało się, że Rodzina Soprano i The Wire wprowadzają nową formę opowiadania historii, w której medium telewizyjne będzie wykorzystywane do tworzenia znacznie bardziej rozbudowanych narracji, niż mogłyby istnieć w filmach. Ale praktycznie nie było następców.

Późniejsze "prestige" show mają dobrą fabułę i aktorstwo oraz długie wątki fabularne, ale replikują rodzaj małych, skurczonych obsad i skupienia znanych z sitcomów lub procedur kryminalnych, zamiast próbować odtworzyć panoramiczny zasięg tych dwóch dramatów kryminalnych HBO.

Bardzo lubię "Breaking Bad" i "Better Call Saul", ale podkreślają one pewien punkt — Kim, Jimmy, Skylar, Walt, Hank, Marie i Gus to wszyscy dziwacy bez przyjaciół, którzy ciągle wchodzą w interakcje z tą samą grupą kluczowych dla fabuły postaci.

To bardzo różni się od świata, w którym terapeuta Tony'ego ma przyjaciół, byłego męża, własnego terapeutę i własne kręgi towarzyskie, które wszyscy widzimy, jego współpracownicy mafijni mają małżonków i dzieci, świat rozszerza się poza najszersze wymagania fabuły.

O ile jest jakiś następca, to jest nim Gra o Tron — Sopranos/Wire pokazały, że można stworzyć ogromny, rozległy powieściowy panoramę. Jedynym problemem było to, że po kilku sezonach zapomnieli, aby uczynić ten serial dobrym.